Muzeum Teatralne

Czego się spodziewać

Jedyne muzeum teatralne w Polsce — i jedno z niewielu w Europie — ukryte w gmachu Teatru Wielkiego przy placu Teatralnym. Większość ludzi przychodzi tu na operę albo balet i nawet nie wie, że piętro wyżej czeka na nich 200 tysięcy eksponatów dokumentujących historię polskiego teatru od XVIII wieku po współczesność.

Muzeum mieści się w dawnych Salach Redutowych — barokowych salach balowych odbudowanych po wojnie w stylu zaprojektowanym przez Mieczysława Pipreka. Same wnętrza robią wrażenie, zanim jeszcze spojrzysz na ekspozycję. Nie ma wystawy stałej — muzeum działa w modelu wystaw czasowych, co oznacza, że każda wizyta może wyglądać inaczej. Przed przyjściem sprawdź na stronie Teatru Wielkiego, co aktualnie jest pokazywane.

Zbiory obejmują malarstwo, rzeźbę, grafikę, fotografie, projekty scenograficzne, kostiumy, rekwizyty, rękopisy, korespondencję artystów, afisze, programy teatralne i nuty. Muzeum przechowuje archiwa tematyczne poświęcone Leonowi Schillerowi, Juliuszowi Osterwie, Jackowi Woszczerowiczowi i Tadeuszowi Łomnickiemu — nazwiska, które każdy polski teatroman powinien znać.

Nie spodziewaj się multimedialnego parku rozrywki. To muzeum w klasycznym stylu — gabloty, dokumenty, dzieła sztuki. Dla kogoś, kto interesuje się teatrem, to skarbnica. Dla kogoś, kto szuka interaktywnych doświadczeń — raczej nie.

Wskazówki

• Wstęp wolny. Nie musisz kupować biletu. Nie musisz iść na spektakl. Po prostu przyjdź we wtorek-piątek między 10:00 a 14:00.
• Godziny otwarcia są krótkie — tylko cztery godziny dziennie, od wtorku do piątku. Weekendy zamknięte. Planuj z wyprzedzeniem.
• Sale Redutowe są też dostępne dla widzów podczas spektakli — jeśli masz bilet na wieczorny pokaz w Teatrze Wielkim, możesz zajrzeć do muzeum przed przedstawieniem.
• Zarezerwuj 30-45 minut na zwiedzanie. Przy wystawie, która cię wciągnie, może i godzinę.
• Wizyty badawcze wymagają wcześniejszego umówienia — zadzwoń lub napisz do dyrektor muzeum, Moniki Chudzikowskiej.
• Budynek Teatru Wielkiego sam w sobie jest zabytkiem — neoclassical fasada Antonio Corazziego z 1833 roku, kwadryga Apolla na szczycie (dodana dopiero w 2002 roku). Przed wejściem albo po zwiedzaniu warto się rozejrzeć.
• Nie jest to miejsce dla małych dzieci. Muzeum oferuje programy edukacyjne, ale ekspozycja jest skierowana raczej do starszej młodzieży i dorosłych.

Jak dojechać

Metro: Stacja Ratusz Arsenał (linia M1) — 5-7 minut spaceru na południe, prosto ulicą Senatorską.

Tramwaje: Przystanek Plac Bankowy — linie 4, 15, 18, 35. Przystanek Metro Ratusz Arsenał — linie 13, 20, 23, 26. Stąd 3-5 minut piechotą.

Autobusy: Plac Teatralny — linie 107, 111, 222 (przystanek tuż obok). Plac Piłsudskiego — linie 128, 175 (5 minut spaceru). Plac Zamkowy — linie 116, 178, 180, 503, 518 (7 minut spaceru od Starego Miasta).

Pieszo: Od Starego Miasta (plac Zamkowy) — 7-8 minut na zachód. Od stacji metra Centrum — około 15 minut na północ.

Samochodem: Teatr Wielki nie ma parkingu dla zwiedzających. Najbliższy płatny parking strzeżony w budynku Metropolitan przy placu Piłsudskiego. Szczerze — komunikacja miejska to jedyny rozsądny wybór w centrum.

Muzea w pobliżu

Historia

Pomysł na muzeum teatralne w Warszawie zrodził się na początku XX wieku. W 1902 roku w salach ratusza warszawskiego zorganizowano pierwszą dużą wystawę pamiątek teatralnych — około 2 000 eksponatów. Przez następne pół wieku idea powracała, ale nie miała stałego domu.

Muzeum Teatralne oficjalnie powołano w 1957 roku z inicjatywy Arnolda Szyfmana — legendarnego dyrektora, który przed wojną zbudował Teatr Polski. W latach 1957-1966 funkcjonowało jako oddział Muzeum Historycznego Warszawy. Prawdziwy przełom nastąpił w 1965 roku, kiedy odbudowany gmach Teatru Wielkiego otworzył podwoje po ponad dwóch dekadach odbudowy. Muzeum przeniosło się do dawnych Sal Redutowych w głównym budynku — wnętrza zaprojektował Mieczysław Piprek — i od tego czasu działa w strukturze Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.

W 1985 roku pożar Teatru Narodowego (dzielącego gmach z Teatrem Wielkim) uszkodził część zbiorów. Mimo to kolekcja rosła i dziś liczy około 200 000 obiektów, czyniąc Muzeum Teatralne największym i najważniejszym ośrodkiem badań teatralnych w Polsce. Rocznie obsługuje około 700 zapytań naukowych i badawczych.

Muzeum nie prowadzi wystawy stałej — organizuje wystawy czasowe w Warszawie i w innych miastach, współpracując m.in. z Muzeum Narodowym w Gdańsku, Operą i Filharmonią Podlaską w Białymstoku i Muzeum Historycznym Krakowa. To instytucja żywa — choć trzeba przyznać, że z godzinami otwarcia jak z innej epoki.