Weronika Banasińska. Nie wiem, czy dożyję czterdziestki

Wystawa „Nie wiem, czy dożyję czterdziestki” Weroniki Banasińskiej, kolejna w cyklu „Dobre kreski” Muzeum Karykatury, trwała od 30 października do 8 listopada 2026 roku w Lengrenówce przy ul. Brzozowej 6/8a i pokazywała zbiór prac z ostatnich kilku lat, wykonanych w różnych technikach.

Muzeum Karykatury o wystawie:

Wystawa „Nie wiem, czy dożyję czterdziestki” to zbiór prac powstałych na przestrzeni ostatnich kilku lat, wykonanych w różnych technikach. Większość z nich wyrasta z potrzeby autorefleksji i próby zmierzenia się z problemami, które w różnych momentach życia wydają się nie do przejścia. Są zapisem myśli, emocji i dyskomfortu związanego z poczuciem niemożności ucieczki od własnego ciała i umysłu, naznaczonych również doświadczeniem choroby przewlekłej.

Istotne miejsce w tych pracach zajmuje ciało. Rysowanie go staje się sposobem na oswajanie własnej fizyczności, a także próbą zrozumienia i uporządkowania relacji z nim.

Prace pełnią również funkcję osobistego pamiętnika. Utrwalają stany i przekonania, które w danym momencie wydawały się jedyną możliwą prawdą.

Wystawie towarzyszyć będą także prace o mniejszym ciężarze emocjonalnym.

Czego się spodziewać

Muzeum opisywało wystawę jako zapis autorefleksji: większość prac wyrastała z próby zmierzenia się z problemami, które w różnych momentach życia wydają się nie do przejścia, i utrwalała myśli, emocje oraz dyskomfort, naznaczone także doświadczeniem choroby przewlekłej.

Ważne miejsce zajmowało w tych pracach ciało: według muzeum rysowanie go było sposobem oswajania własnej fizyczności oraz próbą zrozumienia i uporządkowania relacji z nim. Część prac muzeum nazywało osobistym pamiętnikiem, ale zapowiadało też prace o mniejszym ciężarze emocjonalnym, więc wystawa nie była utrzymana w jednym tonie.

Wystawa była czynna tylko w trzy dni: 31 października oraz 7 i 8 listopada 2026 roku.

Była to wystawa dla osób, które śledzą ilustrację, komiks i rysunek satyryczny, bo tym dziedzinom poświęcony jest cykl „Dobre kreski”, a także dla tych, których interesował rysunek jako osobisty zapis ciała i emocji, bo tak muzeum opisywało te prace.

Kontekst

Weronika Banasińska zajmuje się, jak pisało muzeum, głównie animacją, komiksem i ilustracją; lubi mieszać w pracach techniki, szyć, haftować i tworzyć formy przestrzenne. Pochodzi z Radomia i mieszka w Krakowie, gdzie ukończyła Akademię Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki, w Pracowni Animacji. Lubi druk risograficzny, w którym robi głównie plakaty, a jej najnowszym projektem był według muzeum autorski zin „Nikuland”.

Jej film dyplomowy „Komfort” z 2018 roku, wyprodukowany przez Pracownię Filmu Animowanego krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, trwa niespełna dziesięć minut i łączy animację 2D i 3D z animacją lalkową i plasteliną; według opisu pracowni dziewczyna trafia w nim do tajemniczego miejsca, które okazuje się jej wnętrzem. Muzeum pisało, że film pokazywano na międzynarodowych festiwalach; archiwum festiwalu Animafest w Zagrzebiu wymienia go w konkursie filmów studenckich 2018 roku.

Na co dzień Banasińska pracuje przy produkcji seriali animowanych, takich jak „Kicia Kocia”, „Rybka Mini Mini” i „Pucio”, a także robi teledyski animowane i wizualizacje; muzeum wymieniało Mrozu („Aura”) oraz Expo2000 ft. Nath („QUEENSIZE/KINGSIZE”). Biogram na stronie pracowni krakowskiej akademii dodaje pracę animatorki i projektantki postaci u reżysera Tomka Duckiego, komiksy online dla VICE i Korporacji Ha!art oraz samodzielnie wydawane ziny komiksowe i plakaty.

„Dobre kreski” to cykl solowych wystaw twórczyń i twórców ilustracji, komiksu i rysunku satyrycznego, którzy, jak pisze muzeum, istotnie zaznaczyli swoją obecność na rynku książkowym, w prasie, internecie i środowisku artystycznym. Partnerem cyklu jest Fundacja Muzeum Komiksu z Krakowa, a jego kuratorem Michał Rzecznik; opracowanie graficzne podpisała Marta Tomiak. Na stronie wystawy muzeum wymieniało też Fundację Przekrój jako partnera Lengrenówki i „Zeszyty komiksowe” jako jej patrona medialnego.

Po wystawie

Wystawę otworzył wernisaż w Lengrenówce w piątek 30 października 2026 roku, a dla zwiedzających była czynna 31 października oraz 7 i 8 listopada 2026 roku. Te same daty podawały strona wystawy, lista wystaw, strona Lengrenówki i strona główna muzeum, a także serwis komiksopedia.pl.

Wystawa nie została przedłużona: listopadowy kalendarz wydarzeń w Lengrenówce wymieniał ją 7 i 8 listopada, nie podawał późniejszego terminu i przechodził do kolejnej wystawy cyklu „Dobre kreski”, „Postapolska Sp. z o.o” Bartosza Zaskórskiego, którą muzeum zapowiedziało jako następną w Lengrenówce.

Muzeum przygotowało też angielską wersję strony wystawy, pod tytułem „I Don’t Know If I’ll Make It to Forty”, w cyklu „Good Lines”.

W tym samym czasie w Muzeum Karykatury trwała wystawa Kseruj i rozdawaj! Ziny i prasa niezależna w Polsce w dobie transformacji.

Profil muzeum: Muzeum Karykatury.