Muzeum Azji i Pacyfiku im. Andrzeja Wawrzyniaka

Czego się spodziewać

Jedyne muzeum w Polsce poświęcone wyłącznie kulturom Azji, Oceanii i Australii. Jedyne. To warto podkreślić, bo mimo tego statusu większość warszawiaków nie ma pojęcia, że przy Solcu 24 — na Powiślu, między modną gastronomią a nadwiślańskimi bulwarami — mieści się kolekcja licząca ponad 23 000 obiektów z niemal każdego kraju azjatyckiego kontynentu. Broń, tkaniny, maski, rzeźby, lalki teatru cieni, instrumenty muzyczne. Wszystko zebrane w ciągu pół wieku od jednego dyplomatycznego impulsu.

Gwiazda muzeum to Strefa Dźwięków — pierwsza wystawa stała, otwarta w 2016 roku. Około 120 instrumentów muzycznych z różnych regionów Azji i Oceanii, od amatorskich bębenków po mistrzowskie instrumenty z dworów królewskich. Największa tego typu kolekcja w Polsce. I co najważniejsze: nie jest to gablotowa cieplarniana ekspozycja. Na niektórych instrumentach można grać. Są aplikacje pozwalające posłuchać brzmień i zobaczyć techniki gry. Multimedia tworzą atmosferę, która działa nawet na dorosłych cyników. Dla rodzin z dziećmi to absolutny hit.

Druga wystawa stała, „Podróże na wschód" (od 2022), to prawie 900 obiektów na 500 m² — artefakty z krajów arabskich, perskie stroje i malarstwo z okresu Kadżarów, bogata kolekcja odzieży, biżuterii i rzemiosła z Azji Centralnej. Mongolia, Indonezja, Uzbekistan — regiony, o których rzadko myślisz w kontekście polskich muzeów. A tu masz je wyłożone na wyciągnięcie ręki, z solidną kuratorską narracją.

Muzeum jest małe. Nie ma co udawać, że to Luwr Wschodu. Jedna kondygnacja, kilka sal, wizyta trwa 1-1,5 godziny. Ale to nie jest wada — to kompresja. Zamiast maratonowego przemarszu dostajesz skoncentrowaną dawkę. Jakość obiektów jest zaskakująco wysoka, a fokus na konkretne regiony (zwłaszcza Indonezję, Mongolię, Azję Centralną) daje głębię, której nie znajdziesz w wielkich encyklopedycznych kolekcjach.

Jest też Orient Cafe — kawiarnia w muzeum serwująca azjatyckie przekąski, herbaty z całej Azji, turecką baklawę, japońskie mochi i uzbeckie wypieki. Niezły bonus po wizycie.

Wskazówki

• Czwartki — wstęp bezpłatny. Jedyny dzień bez opłat (z wyjątkiem wydarzeń specjalnych). Bywa spokojnie — to nie jest muzeum, które przyciąga tłumy.
• Bilet normalny: 20 zł, ulgowy: 12 zł. Bezpłatnie dla dzieci do 7 lat, niepełnosprawnych, członków ICOM, nauczycieli.
• Zarezerwuj 1-1,5 godziny. Muzeum jest kompaktowe, ale Strefa Dźwięków potrafi wciągnąć — szczególnie z dziećmi.
• Ostatnie wejście o 17:30. Sklep zamyka się o 17:50.
• Fotografowanie dozwolone — bez statywu i lampy błyskowej, tylko do użytku osobistego.
• Sklep muzealny ma publikacje, rękodzieło azjatyckie i zabawki. Warto zajrzeć.
• Szatnia jest bezobsługowa — nie zostawiaj tam wartościowych rzeczy.
• Łącz wizytę z Centrum Nauki Kopernik (~800 m) lub spacerem po Powiślu. Okolica sama w sobie jest warta odwiedzin.

Jak dojechać

Tramwaj: Linie 7, 8, 9, 22, 24, 25 — przystanek Most Poniatowskiego. Stamtąd 5-7 minut spaceru.

Autobus: Linie 111, 117, 158, 185 — przystanek Most Poniatowskiego. Linie 118, 127, 166 — przystanek Solec (bliżej, 2-3 minuty).

Metro: Stacja Centrum Nauki Kopernik (linia M2) — najbliższa, ~10 minut spaceru wzdłuż Wisły. Przyjemna trasa bulwarami.

Samochodem: Miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych przy wejściu. Dla reszty — Powiśle to strefa płatnego parkowania i nie jest łatwo o miejsce. Komunikacja miejska zdecydowanie lepsza opcja.

Rowerem/pieszo: Muzeum leży tuż przy bulwarach nadwiślańskich. Idealne na rowerową lub pieszą wycieczkę.

Muzea w pobliżu

Historia

Wszystko zaczęło się od jednego człowieka. Andrzej Wawrzyniak, polski dyplomata, spędził dziewięć lat w Indonezji (1961-1971) i zebrał około 4 000 obiektów — rzeźby, tkaniny, instrumenty, maski teatralne. Po powrocie do Warszawy przekazał kolekcję państwu. 26 lutego 1973 roku oficjalnie powstało Muzeum Archipelagu Nusantary — pod warunkiem, że Wawrzyniak zostanie jego dyrektorem. Został nim i pozostał na stanowisku przez czterdzieści lat, do 2013 roku.

Trzy lata po powstaniu, w 1976 roku, muzeum zmieniło nazwę na Muzeum Azji i Pacyfiku, poszerzając profil poza Indonezję na cały kontynent azjatycki i Oceanię. Przez dekady instytucja prowadziła dwie galerie w mieście — Galerię Nusantara przy Nowogrodzkiej (1978-2007, ponad 100 wystaw) i Galerię Azjatycką na Freta (1980-2014, w sercu Starego Miasta). Magazyny i administracja mieściły się przy Solcu 24 od 1983 roku.

Przełom nastąpił w 2013 roku, kiedy muzeum przeniosło się w całości do rozbudowanych pomieszczeń przy Solcu 24 — historycznych budynków neoklasycystycznych z 1854 roku połączonych z nową zabudową. W 2016 roku otwarto pierwszą wystawę stałą „Strefa Dźwięków", a w 2022 roku drugą — „Podróże na wschód". W 2017 roku muzeum otrzymało imię swojego założyciela. Dziś kolekcja liczy ponad 23 000 obiektów, a biblioteka azjatycka — ponad 14 000 tomów. Z prywatnej pasji dyplomaty wyrósł unikalny na skalę kraju zbiór.