Muzeum iluzji - Krakil

Czego się spodziewać

Nic tu nie stoi za szybą. Krakil to około 400 metrów kwadratowych stanowisk rozłożonych na dwóch kondygnacjach dworku Potockich przy Straszewskiego, na których zwiedzający sam przekręca korbę, kładzie dłoń na kuli plazmowej i sprawdza, czy własne oczy go nie oszukują. Muzeum działa od maja 2019 roku i jest atrakcją prywatną, nie placówką ze zbiorami.

Zwiedzanie zaczyna się od części historycznej - dawnych sztuczek optycznych, chińskich luster i miraskopu, który wyświetla przedmiot w powietrzu tuż nad podstawą. Dalej idzie część naukowa: ściana kolorowych cieni, rysowanie światłem na luminescencyjnej powierzchni, pomieszczenia grające na perspektywie. Kolekcja dzieli się formalnie na iluzje optyczne, fizyczne, specjalne i historyczne, a muzeum dokłada do niej kilka stanowisk rocznie.

Punktem, po który przychodzi większość gości, jest pokój odwrócony do góry nogami - meble na suficie i zdjęcie, na którym grawitacja wygląda na wyłączoną. Fotografowanie jest dozwolone wszędzie i bez ograniczeń. Większość stanowisk ma instrukcje po polsku, angielsku, francusku i ukraińsku.

Tabliczka mówi jednak tylko, co zrobić; dlaczego to działa, tłumaczy człowiek. W każdej sali jest przewodnik, który objaśnia mechanizm i odpowiada na pytania - tak opisuje wizytę rodzinny portal Trasa dla Bobasa - a według strony muzeum pomaga też przy zdjęciu. Grupy liczące ponad dziesięć osób dostają bez dopłaty oprowadzanie trwające około godziny.

Według muzeum przewodnicy są przeszkoleni metodycznie, dostosowują sposób tłumaczenia do wieku zwiedzających i witają gości także w języku migowym. Strona internetowa muzeum mówi o nich ogólniej: że są zawsze w pobliżu, tłumaczą fizykę stojącą za efektami i opowiadają historie.

Najwięcej wyciągają stąd rodziny. Trasa dla Bobasa poleca Krakil szczególnie rodzeństwu o dużej różnicy wieku, bo przedszkolak i nastolatek znajdują tu coś dla siebie jednocześnie, a najmłodszym podesty pozwalają same sięgnąć do stołów z doświadczeniami. Dorosły bez dziecka przychodzi po to samo: po zjawiska, które sprawdza się własnymi rękami, i po rozmowę z przewodnikiem, a nie po przedmioty w gablotach. Kto chce dołożyć do popołudnia zbiory z historią, ma dziesięć minut pieszo Collegium Maius .

Wskazówki

• Zarezerwuj 60-90 minut. Tyle zajmuje przejście obu kondygnacji w tempie, w którym faktycznie próbuje się każdego stanowiska. Muzeum nie podaje czasu zwiedzania; to szacunek na podstawie relacji zwiedzających.
• Kupuj online dla rabatu. Bilet internetowy kupuje się na wybrany dzień i godzinę i daje 10 procent zniżki. Grupy powyżej dziesięciu osób schodzą o 30 procent.
• Policz cenę przed wejściem. Normalny 59 zł, ulgowy dla uczniów, studentów i seniorów 45 zł, przedszkolak 19 zł, dziecko do 3 lat bezpłatnie. Bilet rodzinny dla dwojga dorosłych z jednym lub dwojgiem dzieci kosztuje 155 zł. To jeden z droższych biletów w centrum Krakowa.
• Nie ma dnia bezpłatnego. Wstęp wolny przysługuje wyłącznie kategoriom osób: zwiedzającym z niepełnosprawnością wraz z opiekunem, dziennikarzom z legitymacją, licencjonowanym przewodnikom i posiadaczom kart ICOM oraz ICOMOS.
• Wózek zostaw na dole. Dwie kondygnacje dworku źle znoszą wózek; nosidło jest wygodniejsze, a szatnia na parterze ma bezpłatne, zamykane szafki samoobsługowe, w których zmieści się i wózek, i kurtki.
• Wieczorem po szkole. W soboty i niedziele muzeum pracuje do 20:00, w tygodniu do 19:00 - późne popołudnie to najłatwiejszy termin dla rodziny wracającej ze szkoły.
• Dzieci do 14 lat tylko z dorosłym. Według regulaminu cennika dzieci poniżej 14. roku życia powinny przebywać w muzeum pod opieką dorosłych, więc nie jest to miejsce, w którym zostawia się starsze dziecko na godzinę.
• Pytaj przy stanowisku. Kolejność zwiedzania jest dowolna i do ulubionego eksponatu można wrócić, a przewodnik w sali wyjaśni każdy efekt, który instrukcja tylko opisuje. Przy dzieciach w różnym wieku to najprostszy sposób, żeby każde dostało wyjaśnienie na swoim poziomie.

Jak dojechać

• Tramwaj: przystanek Filharmonia u zbiegu Straszewskiego, Zwierzynieckiej i Franciszkańskiej - stąd do bramy niecała minuta.
• Autobus: ten sam przystanek Filharmonia obsługuje linie autobusowe.
• Pieszo: z Rynku Głównego około dziesięciu minut ulicą Wiślną, od Wawelu pięć minut wzdłuż Plant. Dworzec Główny dzieli od muzeum jakieś dwadzieścia pięć minut marszu przez Stare Miasto.
• Samochodem: Stare Miasto leży w strefie ograniczonego ruchu i płatnego parkowania, a muzeum nie ma własnego parkingu. Auto najlepiej zostawić poza Plantami i dojść pieszo.

Muzeum nie publikuje informacji o dostępności dla osób z niepełnosprawnościami - przed wizytą zadzwoń.

W okolicy

• Muzeum Witrażu przy alei Krasińskiego 23, trzy minuty na zachód, to rzemieślnicze przeciwieństwo Krakila: czynna pracownia, zwiedzanie wyłącznie z przewodnikiem i zamknięte niedziele oraz poniedziałki, więc termin trzeba zaplanować.
• Collegium Maius przy Jagiellońskiej 15 to najstarszy gmach Uniwersytetu Jagiellońskiego i naturalna przeciwwaga dla popołudnia z iluzjami - 45 minut, bilet 17 zł, prawdziwe przedmioty w gablotach.
• Bunkier Sztuki na placu Szczepańskim wystawia sztukę współczesną za 11 zł i dobrze uzupełnia popołudnie z iluzjami dla kogoś, kto chce jeszcze zobaczyć współczesne obrazy i instalacje. W poniedziałki galeria jest nieczynna.